Pitbull powstał jako eksperyment w hodowli, którego celem było wykreowanie walczacego psa pełnego szybkości, siły i wytrzymalości, odporności na ból oraz dużej siły szczęk. Walczące psy typu bull i terier istnieją od ponad stu pięćdziesieciu lat. Pitbull jak też jego wersja wystawowa AICC AMSTAFF, równo legle z angielskim stafikiem, boston terierem i bulterierem mają wspólne genetyczne pochodzenie. Jest ono głęboko zakorzenione nie tylko w psich walkach. Przodkowie tych psów walczyli z bykami, niedźwiedziami i innymi psami, a nawet lwami. Buldog, który po części stworzył obecnego pita, nie byl tym ocieżałym, pokracznym psem, jakiego znamy dzisiaj. Ten buldog sprzed kilku wieków był zwinnym, muskularnym psem średniego wzrostu, używanym do szczucia na psy, byki i niedźwiedzie. [www.amstaff.infocoig.pl] Buldogi były podziwiane za swoją nieustępliwość, odwagę i wytrzymałość na bol, czyli za wszystkie atrybuty wymagane od psów walczących z przeciwnikami wielokrotnie od nich większymi. Obrazy z tamtych czasów pokazują nam buldoga jako psa bardzo przypominającego swoim wyglądem dzisiejszego pitbulla. To podobieństwo w wygladzie spowodowało, ze wielu amerykańskich hodowców tej rasy uważa, iż współczesny pitbull nie ma wcale w sobie do mieszki krwi teriera. W licznych amerykańskich książkach i opisach występuje on po prostu pod nazwą buldog. Publikacje te czasami prezentuja teze, ze pitbull to w rzeczywistości oryginalny średniowieczny buldog z Wysp Brytyjskich. Wiekszość jednak źródel historycznych nie potwierdza tej teorii. Istnieje wiele dowodów potwierdzających robienie krzyżówek buldogów i terierów.      Powodem mieszania tych ras była chęć zwiększenia szybkości i sprawności u bądź co bądź potężnych buldogów poprzez dodanie zdolności łowczych ówczesnych terierów. Wczesne brytyjskie buldogi nie były krzyżowane wyłącznie z terierami. Przysłowiowa nieustępliwość i zaciętość w walce były tak bardzo podziwiane u buldogow, że próbowano wszczepić owe cechy nawet tak odmiennym psom jak wyścigowe greyhoundy, krzyżujac je z buldogami. Inne krzyżówki doprowadziły do powstania całkiem odrębnych nowych ras, czego przykładem jest bulmastiff krzyżówka buldoga i angielskiego mastiffa. Walki z bykami i niedźwiedziami zostały w Anglii zakazane tzw. humanitarnym aktem parlamentarnym z 1835 roku. Wtedy to właśnie walki psów, chociaż wcale nienowe, stały się bardziej popularne częściowo z powodu powyższego aktu, a częściowo z racji tego, że można je było organizowac w tajemnicy dużo łatwiej niż walki z dużymi zwierzętami. Buldog, tak idealnie nadający się do walk z bykami i niedźwiedziami, okazał się troche zbyt powolny do walk psich. Potrzeba było u psów wiecej sprytu i szybkości, aby przyciągnąć widzów do tych widowisk. Polujące teriery z tamtych czasoó wspaniale nadawały się do tego celu, gdyż posiadały nie tylko wrodzoną wole walki z innymi zwierzętami, lecz także wytrzymałość i odwage. Krzyżówki zaciekłych buldogow z agresywnymi terierami staly sie w tamtych czasach chlebem powszednim. Teriery przez długi czas były używane do polowań i atakowania różnych zwierząt. Foksteriery towarzyszyły sforom innych psów myśliwskich, wchodząc do nor i zabijając badź też wypłaszając z nich lisy. Terierów używano również do polowań na borsuki, wydry i inne zwierzęta. Często także wykorzystywano je do tępienia szczurów. [www.amstaff.infocoig.pl] Ich szybkość i zajadłość w polowaniach na te gryzonie sprawiały, że były one bardzo użyteczne w czasach, gdy szczury stanowiły główną plage. Wiekszość źródeł podaje, ze bulterier powstał ze skrzyżowania obecnie wymarłego juz białego teriera angielskiego przypominającego kształtem i rozmiarami manchester teriera z buldogiem. Inni znawcy tematu twierdzą, że różne rodzaje terierów były krzyżowane z buldogami.      Podtrzymując tę teze, pokazują oni, że niektóre odmiany bulterierow mają szorstką sierść, podczas gdy inne gładką oraz cała game kolorów niespotykaną ani u buldogow, ani tez u wyżej wspomnianego białego teriera angielskiego. Tak wiec współczesny pitbull pomimo marginalnych poglądów, że to kopia średniowiecznego buldoga z pewnością jest wynikiem krzyżowania buldogow z terierami. Nie jest on jednak jedynym, którego można by zakwalifikować jako buli i teriera. James Hinks stworzył rase niezmiernie populamego bialego bulteriera, z jego świńsko jajowatym łbem. Hinks nie tylko skrzyżował buldoga z białym angielskim terierem, ale prawdopodobnie dodał też trochę "krwi" dalmatynczyka i pointera hiszpańskiego. W późniejszym czasie dodano jeszcze do wspomnianej krzyżówki Hinksa trochę "domieszki" wczesnego staffordshire bulteriera, z białej uzyskując odmianę kolorowego bulteriera. Mały, elegancki boston terier także wywodzi się z krzyżowek buldoga z terierem. Staffordshire bulterier (nazywany potocznie staffbullem, staffybullem lub po prostu stafikiem) jest, można by powiedzieć, najczystszym i najstarszym rezultatem krzyżówek buldoga z terierem. Został on uznany jako rasa przez angielski Kennel Club w 1935 roku, a przez amerykański dopiero w 1974 roku. [www.amstaff.infocoig.pl] Warstwy robotnicze hrabstwa Staffordshire w centralnej Anglii od wielu pokoleń lubowały sie w krwawych "sportach", a obszar ten słynal z walczących psów. Wielu z tych psich wojowników trafilo ze Staffordshire do Ameryki, gdzie odegrały kluczową role w tworzeniu amerykańskiego pitbulteriera i później jego odmiany ze zwiazku AKC amerykańskiego Staffordshire teriera. Współczesny stafik jest niższy i ogolnie mniejszy zarówno od pita jak i amstaffa. Anglicy, mający poczucie winy za wyhodowanie rasy walczącej, wspołczesnie odcinają się od swojej przeszłości, dając temu wyraz między innymi w zakazie hodowli pita i amstaffa (traktując je słusznie jako jedną i tę samą rase), jak też w pozostawianiu nie ciętych uszu u swojego angielskiego stafika.

(fragment z książki "Pitbull Amstaff" Daniela Capricorn)